آشوری، داریوش. (1403). پرسه‌ها و پرسش‌ها. تهران: آگه.
ابن مقفع. (1384). کلیله و دمنه. تصحیح مجتبی مینوی، تهران: امیرکبیر.
بارتولمه، کریستیان. (1383). فرهنگ زبان ایران باستان.Walter de Gruyter تهران: اساطیر.
پورداوود، ابراهیم. (1389). اوستا. ج 1-4، تهران: نگاه.
تفضلی، احمد. (1354). مینوی خرد. تهران: بنیاد فرهنگ.
حاجیان‌نژاد، علیرضا. (1384). «خردمندان و بی‌خردان شاهنامه». مجله‌ی دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران، (173)، 125-143.
دبیرسیاقی، محمد. (1334). گنج بازیافته (احوال لبیبی- ابوشکور بلخی- دقیقی- ابوحنیفه اسکافی- غضایری رازی- ابوطیب مصعبی). تهران: کتابخانه خیام.
دلپذیر، زهرا؛ بهنام‌فر، محمد؛ راشد محصل، محمدرضا. (1396). «بررسی تطبیقی مفهوم خرد در اندرزهای دینکرد ششم و شاهنامه فردوسی». متن‌شناسی ادب فارسی، 4 (36)، 37-55.
دهقانیان، جواد؛ نیکوبخت، ناصر. (1390). «نقد اخلاق‌گرایی در کلیله‌ودمنه با نیم‌نگاهی به اندیشه‌ی ماکیاولی». نقد ادبی، (4)، 133-159.
دوستخواه، جلیل. (1391). اوستا. ج1، تهران: مروارید.
زریاب‌خویی، عباس. (1370). «نگاهی تازه به مقدمه‌ی شاهناه». ایران‌نامه، (37)، 17.
ـــــــــــــــــــ. (۱۳۷۲). «خرد و خردگرایی در شاهنامه». ادبستان فرهنگ و هنر، (۴۲)، 22-35.
سالیوان، راجر. (1389). اخلاق در فلسفه کانت. فولادوند، ع. تهران: طرح نو.
صرفی، محمدرضا. (1383). «مفهوم خرد و خاستگاه آن در شاهنامه». مطالعات ایرانی، (5)، 37-55.
عابدینی‌فرد، مرتضی. (1389). مقدمه‌ای بر زیبایی‌شناسی ویتگنشتاین. تهران: ققنوس.
فردوسی، ابوالقاسم. (1396). شاهنامه. تصحیح جلال خالقی مطلق، ۱۱ جلدی، تهران: مرکز دایره‌المعارف بزرگ اسلامی.
فضیلت، فریدون. (1384). کتاب سوم دینکرد. تهران: فرهنگ دهخدا.
کیکاووس بن اسکندر، عنصرالمعالی. (1395). قابوسنامه. تصحیح غلامحسین یوسفی، تهران: علمی و فرهنگی.
نفیسی، سعید، براگینسکی. (1376). دیوان رودکی سمرقندی. تهران: نگاه.
میرفخرایی، مهشید. (1388). «خرد بهتر از هرچه ایزدت داد». پاژ، (7)، 9-18.
)